ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Μτ. 6, 14 – 21

14 Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· 15 ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. 16 Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί, ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀπέχουσιν τὸν μισθὸν αὐτῶν. 17 σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, 18 ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσιν καὶ κλέπτουσιν· 20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

          Κυριακή της Τυρινής, σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, και σύμφωνα με το δοξαστικό των αίνων έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή. Έφτασε ο καιρός, ήλθε η ευλογημένη ώρα, για να εισέλθουμε στο στάδιο των αρετών, με την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, που εγκαινίζεται αύριο. Προετοιμαζόμαστε για αυτήν, ήδη τρεις εβδομάδες, από την είσοδο μας στο Τριώδιο, ώστε ήπια και με διάθεση αγώνα, που πηγάζει μέσα από την καρδιά μας να συναγωνιστούμε όλοι μαζί στην πορεία μας προς το Πάσχα. Και αυτό πρέπει να το προσέξουμε και να το ενθυμούμαστε συνέχεια, ότι στον αγώνα μας δε βαδίζουμε μόνοι αλλά όλοι μαζί ως Εκκλησία. Με τον τρόπο αυτό παίρνουμε δύναμη ο ένας από τον άλλο και, ιδιαίτερα, μέσα από την κοινή μας λατρεία συμπορευόμαστε σε αυτή την στενή και τεθλιμμένη, μα τόσο όμορφη οδό της Σαρακοστής. Οδός μετανοίας και κάθαρσης, όπως μας υπενθυμίζουν διαρκώς οι ακολουθίες της Εκκλησίας. Όρθρος, Ώρες, Εσπερινός, Μέγα Απόδειπνο, Μέγας Κανών, Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες, Χαιρετισμοί της Θεοτόκου, Ευχέλαια, Κατανυκτικοί Εσπερινοί των Κυριακών, συνθέτουν μία κατανυκτική λατρευτική ατμόσφαιρα, που περιγράφεται στην παράδοση μας ως χαρμολύπη. Χαρά για την Ανάσταση του Χριστού και τη νίκη του θανάτου και λύπη για τις αμαρτίες μας. Λύπη, που διαλύεται, όμως, από την άμετρη αγάπη του Θεού, όταν με ταπείνωση και συντριβή τις εναποθέτουμε στην ευσπλαγχνία Του και μας χαρίζει τη συγχώρεση. Αυτή η συγχώρεση, όμως, έχει μία πολύ βασική προϋπόθεση, τη μεταξύ μας συγχώρεση. Για αυτήν μας μίλησε ο Κύριος στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, από το ευαγγέλιο του Ματθαίου.

          Αν συγχωρείτε τα παραπτώματα των συνανθρώπων σας, λεέι ο Κύριος, θα συγχωρέσει και εσάς ο ουράνιος πατέρας σας. Αν, όμως, δεν τους συγχωρείτε, δε θα συγχωρέσει ούτε εσάς ο Θεός. Αυτή είναι, αδελφοί μου, η γλώσσα του ευαγγελίου, γλώσσα απλή και ξεκάθαρη. Αν σκεφτόμαστε την κρίση, για την οποία ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή στο ευαγγέλιο, η καλύτερη προετοιμασία είναι να μάθουμε να συγχωρούμε. Και αν αυτό μας φαίνεται δύσκολο ή ακατόρθωτο ας θυμόμαστε τον Κύριο μας, πάνω στο Σταυρό, που συγχώρεσε τους σταυρωτές του και προσευχήθηκε για αυτούς. Με τη δική του βοήθεια και δύναμη ας ζήσουμε αυτή την εμπειρία της χαράς, που φέρνει η συγχώρεση χωρίς να αναβάλλουμε ούτε στιγμή. Σήμερα κιόλας, που είναι η Κυριακή της Συγχωρήσεως, να κάνουμε το πρώτο βήμα, να πάρουμε πρωτοβουλία και να ζητήσουμε συγγνώμη από όλους όσους η συνείδηση μας πληροφορεί ότι η σχέση μας έχει διαταραχτεί και δεν είναι αυτή που θέλει ο Θεός, δηλαδή σχέση αγάπης και διαλλαγής. Σήμερα το απόγευμα, στον εσπερινό της Συγχωρήσεως, σύμφωνα με πανάρχαια παράδοση της Εκκλησίας θα ζητήσουμε όλοι συγγνώμη ο ένας από τον άλλο, για να εισέλθουμε στον αγώνα της νηστείας με καθαρή συνείδηση και καρδιά. Διαφορετικά και η νηστεία μας δεν έχει αξία.

          Αυτό τονίζεται στη συνέχεια του ευαγγελίου, καθώς ο Κύριος μετά από την αξία της συγχώρεσης, τονίζει την αξία της νηστείας. Η αξία αυτή, όμως, εκμηδενίζεται, όταν νηστεύοντας γινόμαστε υποκριτές. Όταν νηστεύουμε, για να αυτοδικαιωθούμε, και να φανούμε φαρισαϊκά σπουδαίοι στα μάτια των συνανθρώπων μας. Όταν νηστεύουμε από λάδι, κρεοφαγούμε όμως τον ίδιο τον πλησίον με την κατάκριση και την κακία μας. Η νηστεία πρέπει να γίνεται εν κρυπτώ, ας τη γνωρίζει μόνο ο Θεός και θα ανταποδώσει Αυτός ολοφάνερα με τη Χάρη και την ευλογία Του, τόσο σε αυτή όσο και στην άλλη ζωή αυτό το μικρό αγώνα μας. Αγώνας, ο οποίος γίνεται για να βοηθηθούμε εμείς. Η νηστεία είναι ένα μέσο, για να εκπορεύεται μακριά μας το γένος των δαιμόνων και εκεί έγκειται η πνευματική της αξία. Δεν είναι γεγονός ψυχαναγκαστικό, ούτε χρειάζεται να καταπιεζόμαστε για να την τηρούμε. Αλλά τότε έχει αξία, όταν συνειδητοποιήσουμε την ωφέλεια της και νηστεύουμε ελεύθερα μέσα από την καρδιά μας, από αγάπη προς τον Παθόντα και Ταφέντα για χάρη μας Ιησού Χριστό. Η αξία της νηστείας, όμως, τονίζεται με έμφαση τη σημερινή ημέρα και με την ανάμνηση της εξορίας των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, εξαιτίας της μη τήρησης μιας εντολής του Θεού, εντολής νηστείας, για να συνειδητοποιήσουμε και με αυτόν τον τρόπο τη σπουδαιότητα της.

Η ευαγγελική περικοπή κλείνει με αναφορά στην αξία μίας ακόμα αρετής, της ελεημοσύνης, όπως προκύπτει από την παραίνεση του Κυρίου, να μη θησαυρίζουμε θησαυρούς στη γη αλλά στον ουρανό. Και η ουράνια αυτή αποταμίευση γίνεται όταν δείχνουμε έλεος, ευσπλαχνία, δηλαδή, και συμπόνια στο συνάνθρωπο. Όταν ο νους μας ελευθερωθεί από την έγνοια φθαρτών και επίγειων θησαυρών, που καταρρέουν αυθημερόν σαν τα χρηματιστήρια, και μπορέσει να αντικρύσει στο πρόσωπο του αναγκεμένου πλησίονος την εικόνα του Χριστού. Έτσι μόνο μπορεί κάποιος να θησαυρίσει στον ουρανό, όταν συνειδητοποιήσει την εκκλησιολογική του κοινωνικότητα, και αντιληφθεί ότι ο συνάνθρωπος, που πεινάει, διψάει, είναι ξένος, ασθενής ή φυλακισμένος είναι μέλος του ίδιου του του σώματος. Όσο παράλογο είναι ένα στομάχι να τρέφει μόνο ένα χέρι ή ένα πόδι, τόσο παράλογο είναι ένας χριστιανός να μην δείχνει έλεος στον συνάνθρωπο του. Και το έλεος αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη νηστεία. Νηστεύουμε, ώστε να εξοικονομήσουμε περισσεύματα και για τους φτωχούς. Τα υλικά αγαθά δεν είναι κακά, αντίθετα είναι ευλογημένα από τον Θεό. Με την προϋπόθεση, όμως, να μη θησαυρίζουμε σαν άφρονες πλούσιοι, αλλά να μοιραζόμαστε τα περισσεύματα μας με αυτούς που τα χρειάζονται. Με τον τρόπο αυτό μπορουμε να επιτύχουμε τον κοινωνικό σκοπό της Εκκλησίας, που ήταν η ίδια η ζωή της στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, να έχουμε τα πάντα κοινά.

          Με τις παραπάνω ευαγγελικές αλήθειες στο νου και την καρδιά μας, ας συνεισέλθουμε, αγαπητοί μου αδελφοί, με χαρά και αγαθή προαίρεση, στο στάδιο των αρετών, αφού ζωστούμε τον καλό αγώνα της νηστείας. Στο τέλος της μας περιμένει το αληθινό στεφάνι από τον Αναστημένο Παμβασιλέα Χριστό και η συνάντηση πρόσωπο προς Πρόσωπο μαζί Του.  

  

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Η Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως

και το βιβλιοπωλείο Κιβωτός 

σας προσκαλούν με χαρά 

στην παρουσίαση του καινούριου βιβλίου του π.Βασιλείου Θερμού 

"Άνθρωπος μόνος και μπερδεμένος ψάχνει...".

Η εκδήλωση θα γίνει τη 

Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010 και ώρα 7μ.μ.

στην Αίθουσα "Καισάρεια"

παραπλεύρως του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γεωργίου Νεαπόλεως.

Ομιλητές:
π.Βασίλειος Θερμός, Ψυχίατρος παιδιών και εφήβων, Δρ. Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
π. Βασίλειος Καλλιακμάνης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
Αχιλλέας Θεολογίδης, Ψυχολόγος


σχετικοί σύνδεσμοι:


http://www.facebook.com/event.php?eid=302900273506&ref=mf


http://www.facebook.com/l.php?u=http%253A%252F%252Fmaps.google.com%252Fmaps%252Fms%253Fie%253DUTF8%2526hl%253Del%2526msa%253D0%2526ll%253D40.653807%252C22.939464%2526spn%253D0.00433%252C0.010568%2526z%253D17%2526msid%253D106677392479272298452.00047f667055bfda9e9d4&h=ea9aa3ca3c1ed5b140845be005727395

ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 25
56728 ΝΕΑΠΟΛΗ
ΤΗΛ 2310540222 ΦΑΞ 2310540221
kivotos_im@yahoo.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ΛΟΥΚΑ

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Λκ. Ιε΄,11-32

[10 οὕτω, λέγω ὑμῖν, γίνεται χαρὰ ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι.] 11 Εἶπε[ν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην] δέ· Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. 12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 13 καὶ μετ' οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισεν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. 14 δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὰ κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 15 καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους· 16 καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. 17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ὧδε ἀπόλλυμαι! 18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· 19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. 20 καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. 21 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱὸς· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. 22 εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, 23 καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησεν, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. 25 Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, 26 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. 27 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. 28 ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. 29 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρὶ· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· 30 ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν. 31 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ' ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· 32 εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

          Δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, ή αλλιώς Κυριακή του Ασώτου, όπως έχει ονομαστεί από την παραβολή, που ακούμε στο ευαγγέλιο. Η παραβολή, βέβαια, είναι γνωστή και πολλοί από εμάς συνηθίζουμε να ταπεινολογούμε λέγοντας ότι γιορτάζουμε σήμερα, καθώς συνειδητοποιούμε πόσο μοιάζουμε με τον άσωτο. Και μένουμε εκεί, ενώ μας δίδεται η ευκαιρία να ζήσουμε την αληθινή ταπείνωση. Την ταπείνωση του Τελώνη της προηγούμενης Κυριακής, αφού ελευθερωθούμε από το δαιμόνιο της αυτοδικαίωσης, που μας πολεμά αδιάλειπτα. Επειδή, όμως, όπως είπαμε, η παραβολή είναι γνωστή, είναι καλό και ωφέλιμο να σταθούμε στο σημείο εκείνο, που ο άσωτος ελθών εις εαυτόν αναλογίζεται και συνειδητοποιεί την κατάσταση του. Εμπνεόμενος ο ιερός υμνογράφος από αυτή τη συγκινητική στιγμή, βάζει τον ευατό του στη θέση του ασώτου και αναφωνεί τα παρακάτω λόγια.

Ω πόσων αγαθών, ο άθλιος εμαυτόν εστέρησα! 

Ω ποίας βασιλείας εξέπεσα, ο ταλαίπωρος εγώ! 

Τον πλούτον ηνάλωσα, όν περ έλαβον. Την εντολήν παρέβην,

Οίμοι τάλαινα ψυχή! Τω πυρί τω αιωνίω λοιπόν καταδικάζεσαι

διό πρό τέλους βόησον Χριστώ τω Θεώ.

Ως τον Άσωτον δέξαι με υιόν, ο Θεός, και ελέησόν με.

Ο ύμνος αυτός είναι το δοξαστικό των στιχηρών, που ψάλλαμε χθες στον εσπερινό, και μας δίνεται η ευκαιρία να επισημάνουμε με λύπη ότι δεν αγαπάμε και δεν συμμετέχουμε σε αυτές τις τόσο όμορφες λατρευτικές συνάξεις. Ιδιαίτερα, ο αναστάσιμος εσπερινός του Σαββάτου είναι μία ακολουθία, στην οποία είναι καλό και αναγκαίο, για την πνευματική μας άσκηση και πορεία ,να μάθουμε όλοι να συμμετέχουμε, αλλά ας επανέλθουμε στον ύμνο. Ακούμε λοιπόν, τον άσωτο, διά του υμνογράφου, να αναρωτιέται και να αναλογίζεται από πόσα αγαθά στέρησε ο άθλιος τον εαυτό του. Δεν ρίχνει αλλού την ευθύνη, την αναλαμβάνει εξολοκλήρου και αυτό είναι πολύ σπουδαίο να το μάθουμε και εμείς. Ο Θεός δεν θέλει τις δικαιολογίες μας αλλά τη μετάνοια μας. Ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία μας να αποστατήσουμε από Αυτόν, και περιμένει υπομονετικά με πατρική αγάπη και αγωνία την επιστροφή μας κοντά Του. Δεν έρχεται να μας σώσει στη μακρινή χώρα της αμαρτίας, που ξενιτευόμαστε, ακριβώς για να μην αναιρέσει το αυτεξούσιο μας. Παράλληλα, δεν παύει στιγμή να μας αγαπά. Και η αγάπη αυτή, η άκτιστη και θεϊκή αγάπη είναι το σπουδαιότερο από όλα τα αγαθά, που στερούμε εμείς οι άθλιοι τον εαυτό μας, όποτε αποφασίζουμε να ζήσουμε μακριά Του. Χωρίς την αγάπη του Θεού η ζωή μας είναι άδεια. Γι’ αυτό ακούμε στην εποχή μας να πλεονάζουν δυσάρεστες ψυχικές καταστάσεις, όπως η μελαγχολία, η κατάθλιψη, η απελπισία ή ακόμα και η αυτοκτονία. Όλα αυτά ξεκινούν από μία ζωή μακριά από τη Χάρι και την ευλογία του Θεού.

Μια ζωή μακριά από τη Βασιλεία του. Αυτό λέει ο υμνωδός στον δεύτερο στίχο. Από ποια βασιλεία εξέπεσα ο ταλαίπωρος εγώ. Από τη Βασιλεία του Τριαδικού μας Θεού. Γεγονός και εμπειρία, που προγευόμαστε μυστηριακά στη Θεία Λειτουργία, την ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Οι πιστοί, που δεν λειτουργούνται και δεν κοινωνούν, επαναλαμβάνουν συνειδητά ή ασυνείδητα το προπατορικό αμάρτημα και την αποστασία του ασώτου. Επιλέγουν την απόσταση αντί της κοινωνίας, μια ζωή άχαρη, χωρίς την Θεία Χάρι, τους χοίρους αντί για τον Αμνό του Θεού. Συγχωρέστε με, αδελφοί μου, αν ακούγονται βαρειά και σκληρά τα λόγια αυτά, αλλά αυτή είναι η αλήθεια του ευαγγελίου και την απευθύνω αυτοκριτικά πρώτα πρωτα στον εαυτό μου. Γιατί αν βρισκόμαστε στη θέση του ασώτου είμαστε όντως αξιολύπητοι.

Τον πλούτον ηνάλωσα όνπερ έλαβον. Σπατάλησα τον πλούτο των χαρισμάτων που έλαβα ως παρακαταθήκη της Χάριτος με το Άγιο Βάπτισμα και το Άγιο Μύρο, και αντί να τα αυξήσω ως δούλος αγαθός, τα αμέλησα και τα έθαψα σαν τον πονηρό και κακό δούλο. Την εντολήν παρέβην. Ας θυμηθούμε, στο σημείο αυτό, τι λέει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας για την τήρηση και την παράβαση των εντολών του Θεού. Όλοι οι χριστιανοί έχουν ένα κοινό χρέος, να μην εναντιώνονται στο θέλημα του Χριστού, αλλά να ρυθμίζουν τη ζωή τους σύμφωνα με αυτό και να τηρούν με ακρίβεια τις εντολές Του. Οι εντολές του Σωτήρος είναι κοινές για όλους τους πιστούς και χωρίς την τήρηση τους δεν είναι δυνατό να ενωθούμε με τον Χριστό. Η τήρηση των εντολών δεν είναι ψυχικός καταναγκασμός αλλά ελεύθερη επιλογή μας, που στεφανώνεται με την ένωση με τον Χριστό. Μικρός ο κόπος, μεγάλη και μέγιστη η ένωση με τον Χριστό.

Αλοίμονο σου ταλαίπωρη ψυχή, καταδικάζεσαι λοιπόν στην αιώνια φωτιά. Και την εξαιρετικά κρίσιμη αυτή στιγμή, που εγγίζει τα όρια της απελπισίας, μια αχτίδα φωτός φωτίζει την καρδιά του ασώτου. Γιατί η απελπισία είναι κατάσταση δαιμονική. Αυτό φανέρωσε μυστηριακά ο Κύριος μας στον Όσιο Σιλουανό, όταν του είπε, έχε το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι. Ένας χριστιανός δεν έχει ποτέ λόγο να απελπίζεται, καθώς η αγκαλιά του σπλαγχνικού πατέρα είναι διαρκώς ανοιχτή. Ό,τι κι αν κάναμε, όσο κι αν τον λυπήσαμε, όσο κι αν αμαρτήσαμε. Αν μετανοήσουμε σαν τον Ζακχαίο, αν προσευχηθούμε σαν τον τελώνη, αν έλθουμε εις εαυτόν και πούμε μέσα από την καρδιά μας ένα ιλάσθητι μοι ο Θεός, με την ταπείνωση του άσωτου, είναι βέβαιο ότι Θεός Πατέρας μας θα μας σώσει.

Όσο για το ότι ο Θεός είναι πατέρας όλων μας, αυτό δεν είναι μια όμορφη ή θεωρητική παραβολική εικόνα, αλλά οντολογία, που θεμελιώνεται μυστηριακά στο μυστήριο του βαπτίσματος. Το Βάπτισμα ανάμεσα σε όλες τις άλλες δωρεές είναι, όπως λέει μία ευχή, υιοθεσίας χάρισμα. Την ώρα που βαπτιζόμαστε γινόμαστε υιοί Θεού. Ερμηνεύοντας ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος το μυστήριο τούτο λέει, και θα ολοκληρώσουμε με την αναφορά αυτή: Καλούμαστε υιοί του Θεού, καταξιωνόμαστε να τον προσφωνούμε πατέρα, καθώς αναγεννηθήκαμε άνωθεν και κατά κάποιο τρόπο αναστοιχειωθήκαμε. Έτσι, επισημαίνει, γινόμαστε άγιοι με δύο κύριες προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι εκ Θεού, η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, και η δεύτερη από τη δική μας πλευρά, η πολιτεία μας, που οφείλει να επιβεβαιώνει την χάρη του Θεού επιτελούντες την αγιωσύνη εν φόβω Θεού. Έπομένως, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όλοι σωθήκαμε διά της χάριτος, καθώς μας δόθηκε συγχώρεση αμαρτημάτων, δικαιοσύνη, αγιασμός, υιοθεσία και ο καρπός του Πνεύματος, δια του οποίου γινόμαστε ποθεινοί στον Θεό όχι μόνο ως δούλοι αλλά και ως υιοί και ως φίλοι.

Ωφελημένοι λοιπόν από τη σημερινή παραβολή, αδελφοί μου, ας μιμηθούμε τον άσωτο. Ας αφήσουμε πίσω μας τη μακρινή χώρα της αμαρτίας, στην οποία σπαταλήσαμε τις δωρεές του Θεού, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, που λάβαμε σαν παρακαταθήκη της χάριτος όταν βαφτιστήκαμε, και να γυρίσουμε στην πρωτινή μας πατρίδα. Τον Παράδεισο. Στην αγκαλιά του σπλαγχνικού μας Πατέρα, που προσμένει την πνευματική μας ανάσταση. Και τότε μας περιμένει ουράνια ευφροσύνη, αγγελική γιορτή στον ουρανό επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι.

Οι Άγιοι Τρεις Ιεράρχες

 Οι  Άγιοι Τρεις Ιεράρχες 
της Ελένης Βλάχου

      Στις 30 Ιανουαρίου η  Εκκλησία μας  τιμά, πέρα από τις ξεχωριστές τους γιορτές, τους τρεις Ιεράρχες από  κοινού¹: τον Άγιο Βασίλειο τον Μέγα (1 Ιανουαρίου),  τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο (25 Ιανουαρίου) και τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο (13 Νοεμβρίου).²

      Με  τη γιορτή αυτή μνημονεύουμε και τιμούμε  «το καλύτερο δείγμα του πνευματικού  θησαυρού που διαθέτει ο ορθόδοξος  ελληνισμός, όπως αυτό έχει κατοχυρωθεί στη συνείδηση της Εκκλησίας και της Πολιτείας. Η μεν Εκκλησία τους τιμά ως άγιους άνδρες και μεγάλους θεολόγους, ο δε ελληνισμός τους τιμά ως πρότυπα επιστημόνων και παιδαγωγών».³ Ο λόγος και η πράξη των τριών Ιεραρχών «είναι το παιδευτικό και παιδαγωγικό Εγκόλπιο, όχι μόνο του Έθνους μας αλλά και σύνολης (ολόκληρης) της Ορθοδοξίας, που τιμά εξίσου με μας σήμερα τους Μεγάλους αυτούς Πατέρες και Διδασκάλους», όπως επισημαίνει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός.⁴

      Και οι τρεις είναι γόνοι του ανατολικού Χριστιανισμού: Από τη  Συρία ο Άγιος Ιωάννης (όπου οι μαθητές του Χριστού πήραν πρώτη φορά την ονομασία  Χριστιανοί) και από την Καππαδοκία  ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Γρηγόριος που ταυτίζονται με την γνήσια πατερική σκέψη.⁵ Από την Καππαδοκία όπου δημιουργήθηκε η πατερική σκέψη των τριών Καππαδοκών πατέρων του Βασιλείου, του Γρηγορίου αλλά και του αδελφού του Μεγάλου Βασιλείου Γρηγορίου Νύσσης. 

      Πλούτισαν την ορθόδοξη παράδοσή μας με τους εκατοντάδες τόμους που περιέχουν  τα ποικίλα σε περιεχόμενα έργα τους, τα οποία μιλούν στην καρδιά του ανθρώπου κάθε εποχής. Είναι μεταφρασμένα σε δεκάδες γλώσσες, ενώ αμέτρητοι επιστήμονες (θετικών και θεωρητικών επιστημών) σχολιάζουν και θαυμάζουν τα έργα τους.

      Ας  δούμε συνοπτικά τι μπορούμε να διδαχθούμε από το βίο των τριών Ιεραρχών⁶:

• Η λιτή μοναχική ζωή του Μεγάλου Βασιλείου (ατομική του περιουσία ήταν ένα βιβλίο και το ράσο του) μας προτρέπει να αρνηθούμε το μοντέλο της σπάταλης και καταναλωτικής μανίας του ανθρώπου. Η παροιμιώδης φιλανθρωπία (ο πρώτος οργανωτής νοσοκομείου-ορφανοτροφείου) και η ασκητικότητά του μας παροτρύνουν να βγούμε από τον ατομικισμό μας και να στραφούμε προς τον πλησίον μας. Ο Μ. Βασίλειος δε δίσταζε ακόμη και λεπρούς να ασπαστεί, ενώ πολλές φορές εμείς θέτουμε στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που πάσχουν από μεταδοτικά νοσήματα, αλλά και τους υπερήλικες (γέροντες), τους φτωχούς, τους μετανάστες κ.ά.
• Μας εμπνέει η ήρεμη και ασκητική φύση του άριστου ποιητή Γρηγορίου του Θεολόγου, που με τα ποιήματα δοξάζουμε το Θεό στις εκκλησίες μας μέχρι σήμερα.
• Παραδειγματιζόμαστε από τους ακούραστους αγώνες του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στην Αντιόχεια για τη βελτίωση του ηθικού και του μορφωτικού επιπέδου του κλήρου, για τη βελτίωση της θέσης των γυναικών στην εκκλησία επιτρέποντας και πάλι τις διακόνισσες στους ναούς, για την πνευματική και υλική βοήθεια στους σκληρά τότε εργαζόμενους από ανατολής μέχρι δύσης του ηλίου με την καθιέρωση της εσπερινής λειτουργίας και τη διατροφή τους.

      Το  ηθικό και πνευματικό τάλαντο  του καθενός από τους τρεις δεν ήταν βέβαια εντελώς το ίδιο. Αλλά κοινά χαρακτηριστικά και στους τρεις, όπως αναφέρει ο Τσολακίδης, είναι ότι «είχαν σε μεγάλο βαθμό ειλικρινή και θερμή πίστη, υπέρλαμπρη ευγλωττία, μεγάλη παιδεία, πλήρη αφοσίωση στη σημαία της Ορθοδοξίας, αγάπη στο ποίμνιο, αφοβία στους άρχοντες, ανεξάντλητη φιλανθρωπία, διαρκή νηφαλιότητα, άμεμπτη σωφροσύνη, συνεχή αγώνα για τη σωτηρία των ψυχών και το θρίαμβο της βασιλείας του Θεού».⁷

      Οι  τρεις Ιεράρχες  συνδυάζουν την  πράξη με τη θεωρία, τη βίωση του  Ευαγγελίου με τη γνώση και επίλυση των προβλημάτων του ανθρώπου  που υποφέρει⁸.  Ο πλησίον είναι ο εγγύς και ο μακράν. Αυτό διδάσκει ο Χριστιανισμός, αυτό  εφάρμοσαν οι τρεις Ιεράρχες. Εδώ αποκτά η λέξη αλληλεγγύη το πραγματικό της περιεχόμενο: εγγύς προς αλλήλους (=κοντά ο ένας στον άλλον).

      Και οι τρεις είναι παρόντες σχεδόν σε κάθε εκκλησιαστική ακολουθία που  δοξολογούμε το Θεό: ο Βασίλειος  και ο Χρυσόστομος με τα κείμενα  των ιερών λειτουργιών και  ο Γρηγόριος με την ποίησή του. Στα πρόσωπά τους τιμούμε την  τρισήλιο Θεότητα, το Θεό των όλων που τους ανέδειξε φωστήρες της οικουμένης,⁹ για χάρη μας, για χάρη όλων των ανθρώπων.  

Ψήγματα πατερικής σοφίας 

Ο Άγιος Βασίλειος προτρέπει: «(Δει) υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ^. επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτου»¹⁰ (=πρέπει να παραβλέπουμε τη σάρκα, γιατί παρέρχεται· όμως να φροντίζουμε την ψυχή, που είναι πράγμα αθάνατο). Επισημαίνει ότι «σοφός δεν είναι εκείνος που κατέχει πλήθος γνώσεων, αλλά ο τελειωμένος κατά Χριστόν, ο κάτοχος της θείας σοφίας».¹¹ Επίσης, ότι «ουκ εστίν αίτιος των κακών ο Θεός» επεξηγώντας γιατί δεν πρέπει να αποδίδονται στο Θεό οι άδικες πράξεις και ενέργειες των ανθρώπων.¹²  

Ο Άγιος Γρηγόριος  ο Θεολόγος παρατηρεί ότι η παιδεία θέλει κόπο. Υπογραμμίζει τη σημασία του αγώνα για τη ζωή του ανθρώπου, τη σημασία του αγώνα για να έρθει το βίωμα. Διότι η παιδεία πάνω απ’ όλα είναι βίωμα. Όσες γνώσεις κι αν κατακτήσουμε, αν δεν ζήσουμε αυτά που δίνουν νόημα και αξία στη ζωή, την αγάπη, την πίστη, τα παραδείγματα της ζωής και την πείρα από τα λάθη μας, είναι μάταιες όλες οι γνώσεις μας.¹³ 

Ο  Άγιος Ιωάννης  Χρυσόστομος περιγράφει με ποιο τρόπο εισακούεται η προσευχή μας: Πρώτα πρέπει να είμαστε άξιοι να λάβουμε αυτό που ζητάμε· δεύτερον, να προσευχόμαστε σύμφωνα με τους νόμους του Θεού·  τρίτον, να είναι συνεχής η προσευχή μας·  τέταρτον, να  μη ζητάμε τίποτε το βιοτικό·  πέμπτο, με το να ζητάμε εκείνο που μας συμφέρει· και έκτο, να καταβάλλουμε κι εμείς κάθε δυνατή προσπάθεια.¹⁴ Επίσης, σημειώνει ότι είναι καλή η λύπη για όσους μετανοούν ειλικρινά·  ταιριάζει το πένθος για την αμαρτία σε όσους αμαρτάνουν·  γιατί λέγει «είναι ευτυχισμένοι όσοι πενθούν, γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν» (Ματθ. 5, 5). Ο άγιος προτρέπει: «Πένθησε για την αμαρτία, για να μην κλάψεις για την τιμωρία·  απολογήσου στον Κριτή, πριν έλθεις στο κριτήριο».¹⁵ Ακόμη παρατηρεί: «Γιατί φοβόμαστε το θάνατο; Διότι δεν κυρίευσε την καρδιά μας ο έρωτας της βασιλείας των ουρανών, ούτε άναψε μέσα μας ο πόθος των μελλόντων, διότι τότε θα περιφρονούσαμε όλοι τα παρόντα».¹⁶

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Χρυσοστομικός  Άμβων, Ε΄, Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ, Τα νεύρα της ψυχής. Έκδοσις: Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη Αγίου Όρους, σελ. 81.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Χρυσοστομικός  Άμβων, ΣΤ΄, Μετάνοια, Εξομολόγησις, Νηστεία, Θεία Κοινωνία. Έκδοσις: Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη Αγίου Όρους, σελ. 149-150.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Χρυσοστομικός  Άμβων, Ζ΄, ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΠΕΝΘΟΥΝΤΩΝ (ΘΑΝΑΤΟΣ, ΠΕΝΘΟΣ, ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ). Έκδοσις: Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη Αγίου Όρους.

Μεταλληνός, Γ., πρωτοπρεσβύτερος (χ.χ). Η πρόταση των Τριών Ιεραρχών για την παιδεία της Ευρώπης. Ανακτήθηκε στις 18.12.2008 στο δικτυακό τόπο http://www.impantokratoros.gr/7BCC02B3.el.aspx.

Σαββίδης, Σ. (χ.χ.) Οι Τρεις Ιεράρχες ως πνευματικοί ηγέτες και παιδαγωγοί. Ανακτήθηκε στις 13-12-2008 στο δικτυακό τόπο www.theologika.gr.

Τσολακίδης, Χ. (2001). Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας (β΄ έκδ.). Αθήνα: Χ. Τσολακίδη.

Χατζόπουλος, Α. (2005). Οι Τρεις Ιεράρχες. Ομιλία στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου Αλεξανδρούπολης, 30.1.2005. Ανακτήθηκε στις 13-12-2008 στο δικτυακό τόπο www.theologika.gr.

Είναι οι παπάδες μένταλιστ;

Είναι οι παπάδες μένταλιστ;

            Στο χωριό της μητέρας μου ήταν μια γιαγιά, που τη λέγαν Ματσατσού. Αυτό φαντάζομαι ήταν παρατσούκλι και όχι το κύριο όνομα της. Η Ματσατσού ήταν μάγισσα. Έτσι έλεγαν. Είχε τη Σολομωνική και άλλα βιβλία και έκανε θεραπευτικά μίγματα αλοιφών, τα οποία προμηθευόταν όλο το χωριό. Και η γιαγιά μου η συγχωρεμένη, ένας απλούστατος και άγιος άνθρωπος, είχε τέτοιες αλοιφές στο σπίτι της. Ξόρκια για βασκανία και κάθε κακό. Μια παλιομοδίτισσα μένταλιστ, θα λέγαμε. Χρησιμοποιούμε τον όρο μένταλιστ και εμείς, γιατί είναι πολύ της μόδας, μη μας πείτε και παλιομοδίτες ή παλιοημερολογίτες. Uri Geller και αμέτρητες συναφείς σαχλαμάρες πλημμυρίζουν το ενδιαφέρον του νεοέλληνα καθώς όλοι αναζητούν μαγικές λύσεις για τα προβλήματα τους. Να γυρίσουν ένα διακόπτη και να γυρίσει η γη ανάποδα. Και καλά η Ματσατσού και ο Ούριος Γκελλέριος, που ψάχνουμε και τον διάδοχο του, τρομάρα μας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη μαγική αντίληψη την έχει ο κόσμος και για την Εκκλησία και τους παπάδες. Ένας καθηγητής στη θεολογική το έλεγε σακραμενταλιστική θεώρηση των μυστηρίων. Και, δυστυχώς, πολλές φορές είναι έτσι ακριβώς. Η πλειονότητα του κόσμου, που πλησιάζει έναν ιερέα, αισθάνονται θύματα βασκανίας, ισχυρίζονται ότι τους έχουν κάνει μάγια, ο κακός ο διαβολάκης – που λέει και ο πατήρ Παρθένιος – τους βασανίζει, και έρχονται να ζητήσουν εξορκισμούς και ευχές για τη βασκανία. Ακόμα, όμως, και η τέλεση των μυστηρίων στα σπίτια, αγιασμών και ευχελαίων, ερμηνεύεται πολλές φορές μαγικά. Θα κάνω αγιασμό για να τα ξαναφτιάξει η κόρη μου με το αγόρι της, για να νοικιαστεί το σπίτι, για να φύγει το κακό, για να κερδίσω το τζόκερ ή στη ρουλέτα τα Χριστούγεννα, να παν καλά οι δουλειές και τα κέρδη και πολλά πολλά άλλα. Ο δε παπάς οφείλει να ενεργήσει ως μένταλιστ στα μάτια αυτών των ανθρώπων, διαφορετικά δεν πιάνουν οι ευχές του. Για αυτό άλλωστε επιμένουν να πάρει φεύγοντας το τυχερό, αλλιώς, λένε, δε πιάνει το μυστήριο.

            Η παραπάνω μαγική αντίληψη για τα μυστήρια και το πρόσωπο του ιερέως, αν ερμηνευτεί θεολογικά, δεν είναι παρά βλασφημία του Αγίου Πνεύματος. Γιατί τί είναι μυστήριο; Είναι η επίκληση της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, ως δύναμη, ενέργεια και επιφοίτηση, για να αγιάσει την ύλη, που προσφέρουμε ως θυσία αινέσεως στον Τριαδικό μας Θεό. Στον αγιασμό, προσφέρουμε το νερό, που αγιάζεται και μας αγιάζει. Στο ευχέλαιο, το λάδι, που αγιάζεται και μας θεραπεύει από κάθε ψυχική και σωματική ασθένεια. Στη Θεία Ευχαριστία, τον άρτο και τον οίνο, που γίνονται Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και αξιωνόμαστε οι ανάξιοι να μεταλάβουμε τον Χριστό, ώστε να γινόμαστε σύσσωμοι και σύναιμοι μαζί Του. Και πολλές άλλες αμέτρητες δωρεές του Αγίου Πνεύματος, αυτό άλλωστε συμβολίζουν τα επτά φώτα που ανάπτονται στο Ευχέλαιο στην πρώτη τελεστική ευχή, σύμφωνα με τον άγιο Συμεών, αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Όπως για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα, εκγράτεια. Αγαθά πνευματικά. Πού να καταλάβουμε όμως εμείς στην υλιστική και αντιπνευματική εποχή μας την αξία τους; Και ζητάμε από τον Θεό ανοησίες. Και τον υβρίζουμε με τον τρόπο αυτό. Όχι, αγαπητοί μου. Ο παπάς δεν είναι μένταλιστ. Ο παπάς δεν είναι μέντιουμ. Ο παπάς δεν είναι μάγος. Ο παπάς δεν είναι Ματσατσού. Είναι άνθρωπος ομοιοπαθής με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, που του εμπιστεύτηκε η Εκκλησία τη λειτουργική διακονία να εύχεται υπέρ του λαού, όχι ως ενδιάμεσος μεταξύ Θεού και ανθρώπων, αλλά ως άνθρωπος και αυτός. Που φορά όμως με ευλάβεια και ταπείνωση το πετραχήλι, για να συμβολίσει ακριβώς τη Χάρι του Αγίου Πνεύματος, που επικαλούμαστε. Όλοι οι λοιποί, μάγοι, μέντιουμ, μένταλιστ, αστρολόγοι, χαρτορίχτρες και καφετζούδες της κακιάς ώρας επικαλούνται ενέργειες δαιμονικές. Τόσο αχανής είναι η απόσταση ενός ιερέα από έναν μένταλιστ, όση η απόσταση που χωρίζει το Πνεύμα το Άγιον από το πνεύμα το πονηρό του Εωσφόρου και των αγγέλων του, δηλαδή των δαιμόνων. Η ευθύνη της επιλογής είναι δική μας. Όσο για αυτά που μας συμβαίνουν ας μην είμαστε τόσο μοιρολάτρες και ανεύθυνοι, ώστε να ερμηνεύουμε τις αποτυχίες μας ως αποτέλεσμα βασκανίας αλλά ας ζητάμε ταπεινά τη βοήθεια του καλού μας Θεού, που θα σπεύσει να μας ελαφρύνει με τη Χάρι και την ευλογία Του. Και το κυριότερο. Ας μην προσπαθούμε ανόητα να γίνουμε οι διαδοχοι του Uri Geller, διαβάζοντας αυθαίρετα και χωρίς ευλογία εξορκισμούς ή ευχές του αγίου Κυπριανού, αλλά ας αγωνιζόμαστε να γίνουμε διάδοχοι των Αποστόλων, διάδοχοι των αγίων της Εκκλησίας μας, τέκνα γνήσια του Θεού και να μαθητεύουμε με ταπείνωση και αδιάλειπτα στο άγιο και ιερό Ευαγγέλιο.

Συνέντευξη στην Αρετή Κ., μαθήτρια της δ΄ δημοτικού, για σχολική εφημερίδα.

Πόσα χρήματα περίπου μαζεύετε από τον έρανο της αγάπης;

Πρώτα είναι καλό να απαντήσουμε στο τι είναι ο έρανος της αγάπης. Ο έρανος αυτός είναι η συνέχεια μιας πανάρχαιας πρωτοχριστιανικής και αποστολικής παράδοσης, που θεμελιώνεται ιδιαίτερα στα 8^ο και 9^ο κεφάλαια της Β΄Προς Κορινθίους Επιστολής του Αποστόλου Παύλου. Σκοπός των εράνων είναι η επίτευξη της ισότητας. Αυτό που μας περισσεύει να φτάσει σε εκείνον που το έχει ανάγκη. Μάλιστα, κύριο γνώρισμα του εράνου είναι η έκφραση της αγάπης και της ελευθερίας. Ο Απόστολος Παύλος λέει, όχι από λύπη ή από ανάγκη ούτε επιτακτικά αλλά δοκιμάζοντας την αγάπη σας, ζητώ να συμμετέχετε. Έτσι, μέχρι σήμερα η Εκκλησία οργανώνει μια φορά το χρόνο τον έρανο της αγάπης, όχι για να μαζέψει χρήματα, αλλά για να τα μοιράσει. Και, φυσικά, τα έσοδα του εράνου είναι συμβολικά μπροστά στα πολύ μεγαλύτερα ποσά που διαθέτει η Εκκλησία στο έργο της φιλανθρωπίας.

Δίνετε χρήματα σε ορφανοτροφεία ή γηροκομεία;

Ο Χριστός μας λέει ότι την ελεημοσύνη πρέπει να την κάνουμε κρυφά και όχι να τη διαφημίζουμε. Ωστόσο, προς δόξαν του Θεού, λέμε ότι η ενορία μας μέχρι πρόσφατα συντηρούσε με την ευλογία της μητροπόλεως, το συντονισμό του πατρός Παρθενίου και, κυριότερο, την αγάπη του κόσμου 2500 περίπου ορφανά παιδιά στη Σερβία, που έχασαν κάποιον ή και τους δύο γονείς τους στον πόλεμο. Όσο για γηροκομεία ή άλλα ιδρύματα πάλι η Εκκλησία συμπαρίσταται ποικιλοτρόπως. Και πιστέψτε με αυτό που λείπει περισσότερο από τους ανθρώπους στα ιδρύματα δεν είναι τα χρήματα αλλά η αγάπη.

Δίνετε σε όλους τους φτωχούς ανθρώπους που έρχονται στο ναό ρούχα ή παπούτσια;

Στο ναό μας ο κόσμος μπορεί να φέρει ότι δεν του χρειάζεται από ρούχα, παπούτσια, κουβέρτες, παιχνίδια και με βάση αυτή την προσφορά και η ενορία δίνει όταν υπάρχει επιβεβαιωμένη ανάγκη τα απαραίτητα υλικά αγαθά.

Που δίνετε τα χρήματα που μαζεύετε από τις παιδικές δραστηριότητες;

Από τις παιδικές δραστηριότητες δεν παίρνουμε χρήματα. Αν ζητάμε κάποιο ποσό είναι συμβολικό, περισσότερο για να έρχονται τα παιδιά στα μαθήματα, γιατί στη χώρα μας δεν εκτιμάμε το δωρεάν. Έτσι τα λιγοστά χρήματα που εισπράττουμε, καθώς οι περισσότεροι δεν πληρώνουν, διατίθενται για να λειτουργούν τα πολυδάπανα τμήματα της ζωγραφικής, των εικαστικών (βιτρώ και πυρογραφία), ζαχαροπλαστικής, αγιογραφίας, πληροφορικής, διαφορετικά κάθε χρόνο για ποικιλία και εναλλαγή. Τα υπόλοιπα χρήματα τα συμπληρώνει η ενορία, που δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον και αγάπη για τη νεότητα.

Κάνετε συσσίτια για φτωχούς; Αν όχι, ποιο το πρόβλημα και δεν κάνετε;

Στην ενορία μας δε γίνεται ακόμα συσσίτιο για διάφορους λόγους. Ελπίζουμε, με τη Χάρι του Θεού, σύντομα να λειτουργήσει. Ένας λόγος πάντως είναι και η έλλειψη εθελοντών συνεργατών. Αν, για παράδειγμα, αυτοί που κάθονται και κρίνουν την Εκκλησία για το έργο που δεν κάνει ερχόταν να γίνουν συνεργάτες της θα λύνονταν πολλά προβλήματα. Άλλωστε Εκκλησία δεν είναι ο ναός ούτε οι ιερείς αλλά όλοι οι πιστοί. Είναι το Σώμα του Χριστού. Και για ό,τι γίνεται ή δεν γίνεται, όλοι μαζί μοιραζόμαστε τις ευθύνες.

Φροντίζετε άρρωστους ανθρώπους;

Με αγάπη και διάκριση ανέκαθεν η Εκκλησία φρόντιζε να είναι κοντά στους ασθενείς αδελφούς της. Έτσι και σήμερα, εξακολουθεί αθόρυβα και ταπεινά να επιτελείται η διακονία των ασθενών.

Κάνετε συντροφιά σε μοναχικούς ανθρώπους;

Ισχύει η ίδια απάντηση με τους ασθενείς. Και η Εκκλησία εκτός από τη συντροφιά, προχωρά και παραπέρα. Χαρίζει στους μοναχικούς ανθρώπους την παρηγοριά και την βέβαιη ελπίδα ότι μοναχικός δεν είναι κανείς, καθώς μαζί μας είναι ο Θεός Πατέρας μας.

Δίνετε χρήματα σε τραυματισμένους ανθρώπους που πολέμησαν στον πόλεμο;

Αν υπάρξει τέτοια περίπτωση, η Εκκλησία φυσικά θα την προσεγγίσει με ευσπλαχνία και κατανόηση, και θα ενισχύσει αυτούς τους ανθρώπους.

Βοηθάτε φτωχές οικογένειες; Με ποιόν τρόπο τις βοηθάτε;

Η βοήθεια της Εκκλησίας στις φτωχές οικογένειες είναι διπλή πνευματική και υλική. Ας μην περιφρονούμε την πρώτη. Ούτε να υποτιμάμε και τη δεύτερη. Ως προς την υλική βοήθεια, αν και η Εκκλησία δεν είναι φιλανθρωπικό σωματείο, που θα λύσει τα κοινωνικά προβλήματα, συμπαρίσταται με όποιον τρόπο κρίνεται κάθε φορά ο καλύτερος. Με χρήματα. Με πετρέλαιο. Με ρούχα ή παπούτσια. Με τρόφιμα ή σκεπάσματα. Με συντροφιά και κατανόηση. Πάνω από όλα με αγάπη. Όχι, όπως την κατανοούν οι άνθρωποι. Αλλά ως άκτιστη ενέργεια του Θεού. Ως καρπό του Αγίου Πνεύματος. Και εύχομαι, τις άγιες μέρες που έρχονται η Αγάπη αυτή να γεννηθεί μες στις καρδιές μας και να γίνει φως, που θα φωτίσει και θα γλυκάνει όλο τον κόσμο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ

Λκ. 18, 18 – 27

18 Καὶ ἐπηρώτησέ τις αὐτὸν ἄρχων λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 19 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θεός. 20 τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. 21 ὁ δὲ εἶπε· Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. 22 ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. 23 ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. 24 Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! 25 εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. 26 εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι; 27 ὁ δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.

          Ακούσαμε, σήμερα, την δέκατη Τρίτη Κυριακή του ευαγγελιστή Λουκά, αγαπητοί μου αδελφοί, την περικοπή με τον πλούσιο νέο, που ρώτησε τον Χριστό τί πρέπει να κάνει, για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Την ίδια ερώτηση, όπως θυμάστε είχε κάνει και ο νομικός, στον οποίο απάντησε ο Κύριος με την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Οδοδείκτης για τη σωτηρία τότε ήταν η τήρηση της εντολής της αγάπης. Και, σήμερα, ακούμε τον Ιησού να φανερώνει τις εντολές του μωσαϊκού νόμου ως οδοδείκτες σωτηρίας, και, ιδιαίτερα, τις εντολές που αφορούν τη μοιχεία, τον φόνο, την κλοπή, την ψευδομαρτυρία και την τιμή προς τους γονείς. Στην επιμονή του άρχοντα ότι φύλαξε από τα παιδικά του χρόνια τις εντολές αυτές, του λέει ο Ιησούς ότι μόνο ένα πράγμα ακόμα του λείπει. Να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να τα μοιράσει στους φτωχούς, ώστε να αποκτήσει θησαυρό στον ουρανό και να τον ακολουθήσει. Ο νέος τότε λυπήθηκε βαθειά, καθώς ήταν πολύ πλούσιος. Βλέπουμε έτσι, πώς ο πλούτος μπορεί να γίνει εμπόδιο, για να κληρονομήσει κάποιος τη βασιλεία των ουρανών. Όπως ακριβώς ακούσαμε και την προηγούμενη Κυριακή, στην παραβολη του άφρονος πλουσίου. Του πλουσίου, που έκανε σχέδια να γκρεμίσει τις αποθήκες του και να χτίσει μεγαλύτερες, για να τρώει, να πίνει και να ευφραίνεται, σαν να ήταν αθάνατος. Έτσι, όταν ζήτησε την ψυχή του ο Θεός την ίδια νύχτα που έκανε τους μάταιους διαλογισμούς του, παρουσιάστηκε ενώπιον του Θεού με άδεια χέρια. Ανελεήμων και σκληρόκαρδος. Και κρίθηκε τελικά από τις ίδιες του τις πράξεις.

Για αυτό ακούσαμε τον Κύριο, σήμερα, να λέει στον πλούσιο νέο, γίνε ελεήμων και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό. Βέβαια, όπως μας είπε ο πατήρ Παρθένιος την προηγούμενη Κυριακή είναι εύκολο να βρίσκουμε προφάσεις και να λέμε ότι εμείς δεν είμαστε πλούσιοι και πόσο ελεήμονες θα είμασταν, αν είχαμε πλούτο στα χέρια μας. Λοιπόν, τόσο μεγαλύτερη αξία έχει η ελεημοσύνη μας όσο αυτή γίνεται από το υστέρημά μας, για να θημηθούμε και το ευαγγελικό δίλεπτο της χήρας. Άλλωστε είναι παρατηρημένο ότι οι φτωχοί και οι πονεμένοι άνθρωποι, αυτοί είναι που δείχνουν την αγάπη τους με τον πιο συγκινητικό τρόπο, μοιράζοντας και στον αναγκεμένο πλησίον εξ όλης καρδίας ό,τι δύνανται.

          Είναι σημαντικό πάντως να παρατηρήσουμε για άλλη μια φορά τη σύνδεση από τον Χριστό του πλούτου με την αιώνια ζωή, καθώς παρατηρεί βλέποντας τη λύπη του νέου, πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! Μάλιστα λέει ότι πιο εύκολα περνάει μία καμήλα μέσα από την τρύπα της βελόνας παρά ένας πλούσιος στον παράδεισο. Και στην ένσταση των μαθητών του, τότε ποιός μπορεί να σωθεί, απαντά ο Χριστός ότι τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό. Δηλαδή, δεν πρέπει να απελπίζεται κανείς είτε πλούσιος είτε φτωχός, αρκεί να ελπίζει στο έλεος του Θεού. Άλλωστε η σωτηρία δικό του δώρο είναι. Με την ελεημοσύνη δεν εξαγοράζουμε τη σωτηρία μας, αλλά προσφέρουμε στον Θεό θυσία ευάρεστη, για την οποία μας αντιπροσφέρει το δικό Του έλεος.

          Κλείνοντας, είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι ο πλούτος δεν είναι κακό πράγμα, όταν αποκτάται με τίμιο τρόπο, αλλά ευλογία του Θεού. Μία ευλογία, που μας εμπιστεύεται για να την αξιοποιήσουμε ως καλοί οικονόμοι. Δεν είναι εμπόδιο για τον παράδεισο ο ίδιος ο πλούτος αλλά η νοοτροπία που έχουν συνήθως οι πλούσιοι. Πώς δηλαδή θα τον αυξήσουν, γενόμενοι άπληστοι και αχόρταγοι σαν τον άφρονα πλούσιο, με αποτέλεσμα να βιώνουμε σήμερα την λεγόμενη οικονομική κρίση. Και όπως λένε άνθρωποι φωτισμένοι, δεν είναι κρίση οικονομική αλλά ηθική και πνευματική. Κρίση, που φανερώνει την αποστασία από τον Θεό, την κλειστότητα και τον εγωϊσμό των ανθρώπων. Γιατί, αν ακούγαμε και ζούσαμε το ευαγγέλιο, αν τηρούσαμε την εντολή του Χριστού διάδος πτωχοίς, η κρίση θα αποτελούσε παρελθόν στην ιστορία των ανθρώπων. Αυτός είναι και ο μοναδικό τρόπος θεραπείας της. Προς την κατεύθυνση αυτή ας αγωνιζόμαστε όλοι με την αγάπη μας, όσο για τη σωτηρία μας, ας την εναποθέσουμε με πίστη στην αγάπη και το έλεος του Τριαδικού μας Θεού.

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ

Λκ. ι΄, 25 - 37

Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου  καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε  πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· καί τίς ἐστί μου πλησίον; ὑπολαβὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ῾Ιεριχώ, καὶ λησταῖς περιέπεσεν· οἳ  καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν  ἀντιπαρῆλθεν. ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο  δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ᾿ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.

          Όγδοη Κυριακή του ευαγγελιστή Λουκά, σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, και ακούσαμε την πολύ γνωστή σε ολους παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Αφορμή για να πει ο Κύριος την παραβολή αυτή, ήταν η ερώτηση ενός νομικού. Νομικός, δηλαδή νομοδιδάσκαλος, την εποχή εκείνη, ήταν αυτός που ερμήνευε τον νόμο, και νόμος για τους ιουδαίους ήταν η πεντάτευχος του Μωϋσή, τα πέντε πρώτα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, η Γένεσις, η Έξοδος, το Λευϊτικόν, οι Αριθμοί και το Δευτερονόμιο. Αυτοί, οι διδάσκαλοι και ερμηνευτές του νόμου, όμως, ήταν πολύ σκληρόκαρδοι. Τον ερμήνευαν με μεγάλη αυστηρότητα με αποτέλεσμα να φορτώνουν δυσβάστακτα τους ακροατές τους. Η ζωή τους όλη, χωρίς υπερβολή, περιστρεφόταν γύρω από τις διατάξεις του νόμου, ώστε η ζωή των ανθρώπων προσλάμβανε τον χαρακτήρα δουλείας στο γράμμα του νόμου. Ο Χριστός, όμως, ήλθε να μας ελευθερώσει από αυτό ακριβώς το πράγμα. Με την χάρι του Θεού, που πέμπεται από τον Θεάνθρωπο, ως επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, την ημέρα της Πεντηκοστής, παρέρχεται οριστικά η σκιά, ο φόβος, του νόμου. Έτσι, καλός χριστιανός δεν είναι αυτός που τηρεί κατά γράμμα κανόνες και διατάξεις αλλά αυτός που αγαπά. Άλλωστε, αυτός που αγαπά τον Θεό και τον πλησίον, τηρεί τον νόμο του Θεού μέσα από την καρδιά του και ελεύθερα και κατ’ αυτόν τον τρόπο συνεργώντας με την Χάρι του Θεού, κληρονομεί την αιώνια ζωή.

          Αυτή ακριβώς ήταν η απάντηση του Χριστού, στο ερώτημα του νομικού, τί πρέπει να κάνει για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Και ως απάντηση στην συνέχεια της ερώτησης του νομικού, ο οποίος ήθελε να δικαιώσει τον εαυτό του, ποιός είναι ο πλησίον, λέει ο Κύριος την παραβολή που ακούσαμε σήμερα στο ευαγγέλιο. Πλησίον είναι ο ποιήσας το έλεος στον δυστυχή εκείνον άνθρωπο, ο οποίος λησταίς περιέπεσεν, και ενώ κειτόταν μισοπεθαμένος στο δρόμο από τα Ιεροσόλυμα προς την Ιεριχώ, όποιος περνούσε τον προσπερνούσε αδιάφορα. Σαν τον ιερέα και τον λευΐτη της παραβολής. Ο μόνος που τον σπλαγχνίστηκε ήταν ένας Σαμαρείτης. Ένας αμαρτωλός για τα μάτια των ιουδαίων νομικών, που αν συναντούσαν στο δρόμο Σαμαρείτη απέστρεφαν με περιφρόνηση το πρόσωπο αλλού. Πλησίον για αυτούς μόνο κάποιος καθαρός Ιουδαίος μπορούσε να γίνει. Έτσι, ο Χριστός, για να δώσει ένα μάθημα στον σκληρόκαρδο αυτό νομικό, που κακοπροαίρετα, πειράζων αυτόν, και με διάθεση αυτοδικαίωσης έκανε την ερώτηση στον Ιησού, με την παραβολή αυτή, έδειξε ότι η αγάπη δεν κλείνεται σε σύνορα θρησκευτικά ή εθνικά, αλλά είναι ποτάμι ορμητικό, που ξεχειλίζει και γκρεμίζει τέτοιου είδους φράγματα. Και αγάπη στην πράξη σημαίνει έλεος. Σημαίνει συμπόνια. Σημαίνει να καίγεται η καρδιά σου για τον δυστυχισμένο συνάνθρωπο. Γιατί πολλοί αγαπούν μοναχά στα λόγια, που αποδεικνύονται ανεπιβεβαίωτα στην πράξη. Όποιος, όμως, δεν σπλαγχνίζεται τον συνάνθρωπο και τον αποστρέφεται περιφρονητικά, αποστρέφεται ουσιαστικά τον ίδιο τον Κύριο, με συνέπεια την κρίση τη φοβερή εκείνη ημέρα, που θα μας ζητηθεί λόγος για την αγάπη μας.

          Με τη σημερινή παραβολή, μας κηρύττει ο Χριστός να γίνουμε και εμείς Σαμαρείτες. Να γίνουμε σπλαγχνικοί. Να γίνουμε πλησίονες αδελφοί. Να αφήσουμε την σκληροκαρδία μας και να μην περιμένουμε ότι θα σωθούμε με την τήρηση του γράμματος του νόμου. Για παράδειγμα, σήμερα εισερχόμαστε στην ευλογημένη περίοδο της σαρακοστής των Χριστουγέννων. Περίοδο πνευματικής προετοιμασίας, ώστε να γεννηθεί ο Κύριος στη φάτνη της καρδιάς μας και να μην αρνηθούμε τη φιλοξενία Του, μη διαθέτοντας τόπο στο κατάλυμα της ψυχής μας και στέγη, για να εισέλθει ο Θεάνθρωπος. Αναμφίβολα, η νηστεία, που αρχίζει σήμερα είναι πολύ σπουδαία και απαραίτητη για την παραπάνω προετοιμασία. Αν όμως νηστεύουμε ακόμα και με την πιο απόλυτη μορφή της νηστείας, την ασιτία, αλλά δεν δείχνουμε έλεος και δεν γινόμαστε πλησίονες για τους αναγκεμένους, πραγματικά δεν κάνουμε τίποτα και άσκοπα γίνεται ακόμα και η νηστεία. Για να μην παρεξηγηθεί αυτό που λέμε, χρειάζεται το ένα, χρειάζεται και το άλλο. Αρκεί να μην θέλουμε με τη νηστεία να αυτοδικαιωθούμε σαν τον νομικό της σημερινής παραβολής.

          Τέλος, η επίδειξη ελέους στον συνάθρωπο, είναι προϋπόθεση, για να δείξει ο Κύριος το έλεός Του και σε εμάς. Έλεος, που επιζητάμε συνέχεια στην προσευχή μας, όταν λέμε Κύριε ελέησον, ή Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Ο Θεός, είναι ελεήμων και φιλεύσπλαγχνος, και όποτε δείχνουμε αγάπη, γινόμαστε μέτοχοι στη δική Του ελεημοσύνη και ευσπλαγχνία.

Ο ιερός Χρυσόστομος προχωρώντας ακόμα περισσότερο λέει ότι κάθε φορά που δείχνουμε έλεος προσφέρουμε στον Θεό θυσία, θυσία την οποία μπορεί ο καθένας να προσφέρει στο πρόσωπο του συνανθρώπου. Ο πλησίον, λέει ο πατήρ, γίνεται έμψυχον θυσιαστήριο, όταν εκφράζουμε σε αυτόν έλεος, σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν^[1]. Μάλιστα, λέει ότι η θυσία του ελέους είναι σπουδαιότερη και από την προσευχή και από τη νηστεία. Τέτοιες θυσίες προσδέχεται ο Θεός^[2]. Τέτοιες θυσίες προσμένει ο Θεός, σύμφωνα και με τον τελευταίο στίχο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, στον οποίο προτρέπει ο Ιησούς τον νομικό, να μιμείται το έλεος του σπλαγχνικού Σαμαρείτη, με τα λόγια, πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.

---

[1] Μτ. 9, 13

[2] PG 59.90 Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον απόστολον και ευαγγελιστήν.

Εντυπώσεις από την ημερίδα.

Μια πολύ πρωτοποριακή κοινωνική παρέμβαση με αποδέκτες τους εφήβους και τις έφηβες.
Νιώθουμε ευγνωμοσύνη προς τους ιερείς της ενορίας του Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης, που με πολύ κόπο και αυτοθυσία προετοίμασαν και εργάστηκαν για την πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης.
Ευχόμαστε ο καλός Θεός να ανταμείψει τις φιλότιμες προσπάθειές τους και τον ακούραστο αγώνα τους. Να τους χαρίζει δύναμη και υγεία... Εμείς οι ενορίτες τους ευχαριστούμε θερμά!!!

Ελένη.

Jamster: Δόξα σοι.

Εντυπώσεις από την ημερίδα.

Ήταν μια πολύ καλή από όλες τις απόψεις ημερίδα!
μακάρι αυτή η προσπάθεια να βρει καρπούς σε όλους μας, κυρίως στα παιδιά.
Επιτέλους η Εκκλησία πρέπει να βγει μπροστά, να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή της κοινωνίας.


Σπύρος Καραταΐδης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

Ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως

με παιδιά που συμμετείχαν στην ημερίδα.

Ο μητροπολίτης με τον Jamster

Στο κέρασμα μετά...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

Μητροπολίτης - Jamster

Jamster - Αγγελική - Θεοδώρα

Jamster - π. Γεώργιος

JAMSTER "Δοξα σοι"

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

 Από δεξιά: Βίκυ Κοσμίδου - Θανάσης Κανάκης - Ελένη Βλάχου - Βασιλική Ζουντουρίδου

Θανάσης Κανάκης