Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Ο βίος του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου

Νοεμβρίου 30
Μνήμη του αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου 
Ανδρέα του Πρωτοκλήτου
(Ιω. α΄, 36-52)

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί, κατά παρέκβαση της σειράς του Ευαγγελίου του Λουκά, είναι αφιερωμένη στον εορταζόμενο Άγιο, τον ένδοξο και πανεύφημο Απόστολο Ανδρέα τον πρωτόκλητο. Στον Άγιο αυτόν θα αφιερώσουμε και εμείς τη σημερινή ομιλία.
Βέβαια, για να διηγηθεί κάποιος επαρκώς τον θαυμαστό βίο του Αγίου θα χρειαζόταν χρόνο πολύ και φώτιση εκ Θεού, πράγματα που εμείς δεν διαθέτουμε. Για αυτό ακροθιγώς θα επιλέξουμε μερικά μόνο από τα στοιχεία της ζωής του, που έχουν όμως πολλά να μας διδάξουν.
Ο Απόστολος Ανδρέας καταγόταν από την Βηθσαϊδά, ήταν υιός του Ιωνά και αδελφός του πρωτοκορυφαίου Αποστόλου Πέτρου. Η οικογένεια του Ανδρέα και ο ίδιος ήταν ψαράδες. Πολύ νωρίς όμως ο εκλεκτός του Θεού Απόστολος διάλεξε τον δρόμο της αφιέρωσης στον Θεό γενόμενος μαθητής του Ιωάννη του Προδρόμου. Ο ίδιος ο Προφήτης και Πρόδρομος του Χριστού μαρτύρησε ενώπιον του Ανδρέα και του ευαγγελιστή Ιωάννη ότι ο Ιησούς είναι «ο αμνός του Θεού» και αμέσως ακολούθησαν τον Χριστό ως δικοί Του πλέον μαθητές.
Ο Ανδρέας είχε την μεγάλη ευλογία να κληθεί πρώτος ανάμεσα στους δώδεκα μαθητές του Χριστού, για αυτό και ονομάστηκε Πρωτόκλητος. Είχε μάλιστα τέτοια αγάπη και αφοσίωση προς τον διδάσκαλό του, που επιθυμούσε από πολύ νωρίς να αξιωθεί του μαρτυρίου για χάρη του Χριστού.
Ο Ανδρέας ήταν ο μαθητής του Χριστού, που πλησίασε τον Κύριο στην έρημο όταν πείνασε το πλήθος των πεντακις χιλίων ανδρών χωρίς τις γυναίκες και τα παιδιά, και τον ρώτησε «τί να κάνουν που έχουν να χορτάσουν τόσο πλήθος, ενώ έχουν μόνο πέντε άρτους και λίγα ψάρια;» και αμέσως ακολούθησε το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων.
Μετά την Ανάληψη του Ιησού και την Πεντηκοστή, όταν έλαβαν οι Μαθητές την Θεία Χάρη του Παρακλήτου, έριξαν κλήρο σε ποιά μέρη της γης θα διδάξει ο καθένας τον χριστιανισμό, κατά την εντολή του Ιησού: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη».
Στον Απόστολο Ανδρέα, λοιπόν, έτυχε η Ελλάδα ολάκερη, η Μακεδονία, η Θεσσαλία, από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τα Φάρσαλα και την Αχαΐα. Πέραν τούτων ο Απόστολος κήρυξε και σε όλα τα μέρη της Ανατολής, της Μαύρης Θάλασσας και της Σκυθίας. Ο Απόστολος Ανδρέας είναι και ο ιδρυτής και πρώτος επίσκοπος της εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, γι’ αυτό και το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον εορτάζει λαμπρώς.
Όπου δίδασκε ο άγιος με την Χάρη του Θεού στους τόπους που περιδιάβηκε, αναρίθμητα θαύματα και θεραπείες μαρτυ-ρούσαν των πραγμάτων και των λόγων την αλήθεια. Και το μεγαλύτερο θαύμα ήταν η μεταστροφή από την πλάνη στην αλήθεια όσων άκουγαν το κήρυγμά του. Στην Αμισό, στην Τραπεζούντα, στη Νίκαια, στην Προποντίδα, αναρίθμητο πλήθος πίστεψε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου και βαπτίστηκαν. Όταν έφτασε στην Σινώπη, είχε ήδη πάει ο Απόστολος Ματθίας, τον οποίο κακοφέρθηκαν και φυλάκισαν. Μόλις το έμαθε ο Ανδρέας προσευχήθηκε θερμά και αμέσως έσπασαν τα δεσμά, ανοίχτηκε η φυλακή και ο Ματθίας βγήκε έξω ελεύθερος. Τότε οι Σινωπείς θύμωσαν πολύ και βασάνισαν ανηλεώς τον Απόστολο, ώσπου τον πέταξαν σχεδόν πεθαμένο σε ακάθαρτο τόπο έξω από την πόλη. Το βράδυ, όμως, εμφανίστηκε ο Χριστός, που τον θεράπευσε, και την επόμενη μέρα εισήλθε πάλι χαρούμενος ο Απόστολος στην πόλη, μάλιστα αρτιμελής, μολονότι την προηγουμένη ανάμεσα στα άλλα βασανιστήρια του απέκοψαν και ένα δάχτυλο. Οι κάτοικοι της Σινώπης βλέποντας όλα αυτά τα θαυμάσια μετανόησαν, ζήτησαν συγχώρεση και βαπτίστηκαν όλοι στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Την ευλογία επισφράγισε ένα μεγάλο θαύμα του Αποστόλου, που ανέστησε τον φονευθέντα μονογενή υιό μιας γυναίκας.
Αξίζει, τέλος, να σταθούμε στην τελευταία ιεραποστολική στάση του Αποστόλου Ανδρέα, στην πόλη της πελοποννήσου, Παλαιές Πάτρες. Εκεί φιλοξενήθηκε αρχικά από κάποιον Σώσιο, τον οποίο θεράπευσε από ανίατη ασθένεια. Θεράπευσε, επίσης, κάποιον δούλο της Μαξιμίλλας, συζύγου του ηγεμόνα της πόλεως Αιγεάτη, που ήταν βαρειά ασθενής χωρίς ελπίδα ζωής. Λίγες μέρες αργότερα ασθένησε βαρειά και η ίδια η Μαξιμίλλα, χωρίς να μπορέσει να τη θεραπεύσει κανένας γιατρός, παρ’ ότι διέθεσαν όλη την περιουσία τους για τον σκοπό αυτό. Αφού απελπίστηκαν, θυμήθηκαν τον Απόστολο και τον παρακάλεσαν να έλθει. Μόλις έφτασε ο άγιος και με την επίθεση της χειρός του αμέσως η γυναίκα θεραπεύτηκε και σηκώθηκε από την κλίνη της ασθένειας υγιής. Τότε ο ηγεμόνας για να τον ευχαριστήσει του χάρισε θησαυρούς μεγάλους, τους οποίους όμως ο Απόστολος ταπεινά αρνήθηκε, υπενθυμίζοντας τα λόγια και την εντολή του Χριστού «δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε».
Έτσι με πολλές διδαχές και θαύματα οδήγησε όλους τους κατοίκους της Πάτρας στην πίστη και τον Χριστό.
Λίγο καιρό αργότερα, όμως, ο ηγεμόνας που προαναφέραμε ταξίδεψε στη Ρώμη για να δώσει αναφορά και όταν επέστρεψε έμαθε ότι η σύζυγός του Μαξιμίλλα έγινε χριστιανή. Κυκλωμένος τότε από δαιμόνια και λησμονώντας τις δωρεές του αγίου, θύμωσε πολύ, διέταξε να φυλακίσουν τον άγιο και σκεφτόταν με ποιόν τρόπο να τον θανατώσει. Κατέληξε έτσι στην απόφαση να τον τιμωρήσει με σταυρικό θάνατο, μήπως φοβηθεί ο άγιος και μεταμεληθεί. Ο Άγιος, όμως, που όπως προείπαμε, επιθυμούσε από πολύ νέος τον μαρτυρικό θάνατο σκίρτησε από χαρά, καθώς θα μπορούσε να γίνει κοινωνός στα Πάθη και τον Σταυρό του αγαπημένου του Διδασκάλου. Οδηγήθηκε λοιπόν στον ετοιμασμένο τόπο, προσευχήθηκε, ευλόγησε και δίδαξε για τελευταία φορά τον λαό του Θεού και αγαλλόμενος ανέβηκε στον σταυρό, στον οποίο τον κάρφωσαν οι στρατιώτες με το κεφάλι προς τα κάτω, καθώς εικονίζεται και στις ιερές εικόνες.
Αυτός ήταν με συντομία ο βίος του Πρωτοκλήτου μαθητή, από τον οποίο ας διδαχτούμε και εμείς και ας προσπαθήσουμε να μιμηθούμε τον Άγιο. Στην αποδοχή της κλήσης από τον Χριστό να γίνουμε μαθητές Του. Στον ζήλο. Στην ιεραποστολική μας ευθύνη. Στην αυταπάρνηση και την διάθεση για μαρτύριο. Γιατί, όντως, ακόμα και αν δεν χρειαστεί σήμερα να δώσει κάποιος το αίμα και τη ζωή του για τον Χριστό, το να ζει σύμφωνα με το Άγιο θέλημά Του στους χαλεπούς καιρούς μας είναι μαρτύριο. Προς την κατεύθυνση αυτή ας έχουμε την ευχή και τις μεσιτείες του Αγίου.

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Κυριακή Θ΄ Λουκά. Ερμηνεία Ευαγγελίου.

ΘΕΙΟΝ ΚΑΙ ΙΕΡΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄

(Λκ., ιβ, 16-21)

 

Εἶπεν ο Κύριος την παραβολὴν ταύτην·

ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων·

τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου;
καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου,  καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά·

ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου.

εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;  οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν. Ταῦτα λέγων, ἐφώνει. Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω».

 

          Σήμερα, την ένατη Κυριακή του Ευαγγελιστή Λουκά, ακούσαμε, αγαπητοί μου αδελφοί, μία παραβολή του Ιησού από το δωδέκατο κεφάλαιο, με πρωταγωνιστή έναν πλούσιο άνθρωπο και κύριο θέμα τον πλούτο. Το ίδιο θέμα μας απασχόλησε και τρεις Κυριακές πριν, με την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου. Η συχνή αναφορά του Ιησού στο Ευαγγέλιο και ο τονισμός του θέματος  του πλούτου είναι ιδιαίτερα σημαντικά στοιχεία, καθώς αναφέρονται στη σωτηρία του ανθρώπου και την αιώνια ζωή. Πρωταρχική προϋπόθεση, βέβαια, για να κατανοήσει κάποιος το νόημα των παραβολών αυτών είναι η πίστη στην αιώνια ζωή.

          Προϋπόθεση που δεν εκπληρούσε ο πλούσιος της σημερινής παραβολής. Η αγωνία του, όταν κάποτε ευφόρησε ιδιαίτερα η γη του, ήταν τί να κάνει καθώς δεν είχε πού να συγκεντρώσει τους καρπούς του. Και είπε, θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες, για να συνάξω εκεί τα αγαθά μου και να ησυχάσω. Θα έχω για πολλά έτη ό,τι χρειάζομαι, θα ξεκουράζομαι, θα τρώω, θα πίνω και θα ευφραίνομαι. Τότε, όμως, του είπε ο Θεός: ανόητε, σήμερα θα πεθάνεις, σε ποιόν θα ανήκουν όλα αυτά, που ετοίμασες; Αυτά παθαίνει όποιος θησαυρίζει για τον εαυτό του και παραμελεί τον κατά Θεόν πλούτο. Λέγοντας αυτά ο Ιησούς έκλεισε την παραβολή με τον λόγο, ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω.

          Η παραπάνω παραβολή έχει πολλά να μας διδάξει σχετικά με τον πλούτο και την σωτηρία μας. Ας εστιάσουμε όμως κατ’ ἀρχήν την προσοχή μας στο μεγάλο λάθος του πλουσίου. Το λάθος αυτό ήταν ότι καθώς η ευφορία της γης ήταν ευλογία από τον Θεό αυτός όφειλε να Τον δοξάσει και να Τον ευχαριστήσει. Αυτός, όμως, πράττει το εντελώς αντίθετο. Λησμονεί τον δημιουργό της κτίσεως, που χαρίζει την ευφορία της γης, γίνεται αγνώμων και αχάριστος δούλος και περιχαρακώνεται στην απληστία και τον άκρατο εγωϊσμό του. Αντί να δοξάσει τον Θεό και να μοιραστεί τα αγαθά που του χάρισε με τους αναγκεμένους συνανθρώπους του, διαλογίζεται μοναχά τί να τα κάνει τόσο πολλά αγαθά, που δεν χωράν στις αποθήκες του.

          Κάνει όμως και ακόμα ένα μεγάλο λάθος. Μιλά για τα γενήματα και τα αγαθά κτητικά. Τα γενήματά μου και τα αγαθά μου. Ο άνθρωπος όμως που αγαπά και, ιδιαίτερα, ο χριστιανός δεν μπορούν να θεωρούν τον πλούτο κτητικά, ως ιδιοκτησία τους, αλλά ως μια ευλογία από τον Θεό, που οφείλουν να διαχειριστούν με μοναδικό γνώμονα την αγάπη. Ο τυχόν πλούτος μας είναι ένα δώρο του Θεού, που αν το διαχειριστούμε σωστά θα κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή, ενώ αν τον εκμεταλλευτούμε ιδιωτικά και εγωϊστικά μας περιμένει η απώλεια.

          Φτάνουμε έτσι στο μεγαλύτερο από όλα τα άλλα λάθος του πλουσίου της παραβολής μας. Νόμιζε ότι είναι αθάνατος. Μια και έχω για πολλά έτη αγαθά, ας ξεκουραστώ, τρώγοντας, πίνοντας και ευφραινόμενος. Εδώ είναι ο Παράδεισος εδώ είναι και η κόλαση, όπως λένε και σήμερα πολλοί ανόητοι. Κι αν ακούγεται βαρύς ο χαρακτηρισμός, είναι ακριβώς ο λόγος του Θεού στον πλούσιο: ανόητε τη σημερινή νύχτα θα πεθάνεις. Εδώ έπεσε έξω στους υπολογισμούς του ο πλούσιος. Η έλλειψη πίστης στην αιώνια ζωή, τον οδήγησε στην απόλυτη αλαζονεία και περιφρόνηση του Θεού. Είναι, ωστόσο, αναντίρρητη αλήθεια ότι η στιγμή του θανάτου έρχεται για κάθε άνθρωπο, πλούσιο ή πένητα, βασιλιά ή στρατιώτη, δίκαιο ή αμαρτωλό, όπως λέει ένας πολύ διδακτικός ύμνος της νεκρώσιμης ακολουθίας.

          Στο σημείο αυτό, αξίζει να προσέξουμε ότι το πρότυπο του άφρονος πλουσίου δεν είναι κάτι σπάνιο και στην εποχή μας. Άνθρωποι που συνάζουν αλόγιστα πλούτη και περιουσίες, γενόμενοι ταυτόχρονα ανελεήμονες ή κάνουν και κανένα καλό για να ησυχάζουν τις συνειδήσεις τους. Ο Θεός, όμως, θέλει έλεον εν όλη καρδία, ως περίσσευμα της αγάπης μας και υστέρημα από τις δυνατότητές μας. Όχι μοναχά τα ψιχία που πέφτουν από το τραπέζι μας ή τα πράγματα που έχουμε για πέταμα, όπως συχνά κάνουμε. Άλλωστε η ελεημοσύνη ως εκούσια πτωχεία είναι κατά Θεόν πλούτος, που χαρίζεται εκατονταπλάσια στον ουρανό. Αντίθετα, αυτόν που θησαυρίζει στη γη για τον εαυτό του και παραμελεί την εντολή της αγάπης, τον περιμένει φτώχεια και μοναξιά στην άλλη ζωή, της οποίας την ύπαρξη όταν αμφισβητούμε, αμφισβητούμε τον ίδιο τον Ιησού, που το βεβαίωσε πάρα πολλές φορές μέσα στο Ευαγγέλιο.

          Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω!

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ

ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ

ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ

ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

ΙΕΡΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ

15 Νοεμβρίου – 24 Δεκεμβρίου


Εὐχαριστοῦμέν σοι, Κύριε,

καὶ ὑπέρ τῆς λειτουργίας ταύτης,

ἥν ἐκ τῶν χειρῶν ἡμῶν δέξασθαι κατηξίωσας,

καίτοι σοι παρεστήκασι χιλιάδες ἀρχαγγέλων

καὶ μυριάδες ἀγγέλων, τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφὶμ, ἑξαπτέρυγα, πολυόμματα,

μετάρσια, πτερωτά.